Cem Sultan, babasının vefatını dört gün sonra öğrenebildi. Bu olayların yaşanması üzerine yeniçeriler ayaklanıp Karamani Mehmed Paşa’yı öldürdüler (4 Mayıs 1481). Şehzade Bayezid’in, İstanbul’da bulunan oğlu Korkut’u saltanat naibi ilan ederek onu tahta çıkardılar.

Şehzade Bayezid, 21 Mayıs 1481 günü İstanbul’a varır varmaz devlet idaresini eline aldı. Cem Sultan ise 4000 kadar askeriyle birlikte 27 Mayıs 1481′de İnegöl önlerine geldi. Sultan İkinci Bayezid, Ayas Paşa idaresindeki bir orduyu Cem Sultan’ın üzerine gönderdi.

28 Mayıs’ta yapılan savaşı kazanan Cem Sultan Bursa’da padişahlığını ilan etti. Kendi adına hutbe okutarak para bastırdı. Çok geçmeden Sultan İkinci Bayezid’e bir mektup gönderen Cem Sultan, Osmanlı topraklarını eşit olarak paylaşmayı teklif etti. Kabul edilemeyecek bu teklif karşısında harekete geçen Sultan İkinci Bayezid, ordusuyla birlikte Cem Sultan’ın üzerine yürüdü. Yenişehir Ovası’nda yapılan savaşı kaybeden Cem Sultan, Konya’ya geldi. Burada da kalamayacağını anlayan Cem Sultan, yanına ailesini de alarak Kahire’ye doğru yola çıktı. Kahire’de iken Hac mevsiminde Hicaz’a gitti.

Hac’dan sonra tekrar Kahire’ye gelen Cem Sultan, ağabeyi Sultan İkinci Bayezid’den bir mektup aldı. Bu mektupta, padişahlıktan vazgeçtiği takdirde kendisine bir milyon akçe ödeneceği belirtiliyordu. Ancak Cem Sultan bunu kabul etmedi. İkinci bir teklifi de geri çeviren Cem Sultan, tekrar ülkesine döndü.

27 Mayıs 1482′de Konya’yı kuşatan Cem Sultan, Sultan İkinci Bayezid’in yaklaşması üzerine kuşatmayı kaldırarak Ankara’ya gitti. Oradan da tekrar Mısır’a gidecekti, ancak yollar tutulmuştu. Bu sırada Rodos şövalyelerinden Pierre d’Aubusson onu Rodos’a davet etti.

29 Temmuz 1482′de Rodos’a giden Cem Sultan, yapılan antlaşma gereğince istediği zaman adadan ayrılacağını düşünüyordu. Ancak sahtekar şövalyeler buna hiçbir zaman izin vermediler ve Cem Sultan esir hayatı yaşamaya başladı. Cem Sultan’ın Rodos şövalyelerinin eline düşmesi, hem kendisi hem de Osmanlı tarihi için talihsiz bir olay olmuştur.

Cem Sultan daha sonra, Fransa’ya gönderildi. Cem Sultan’ın Fransa’dan başka bir ülkenin eline geçmesini Osmanlı Devleti açısından sakıncalı gören Sultan İkinci Bayezid, Fransa’ya bir elçi gönderek Cem Sultan’ın Fransa’da tutulmasını istedi.

Cem Sultan’ı kullanmak isteyenlerden birisi de Papa VIII.Innocent’di. Papa, Cem Sultan’ı bahane ederek Osmanlılara karşı bir haçlı seferi düzenlenmesini istiyordu. Ancak bunda başarılı olamayınca Cem Sultan’a Hıristiyan olma teklifinde bulundu. Buna karşılık Cem Sultan ona şöyle cevap verdi:

“Değil Osmanlı Saltanatı, hatta bütün dünyanın padişahlığını verseniz dinimi değiştirmem”.

Cem Sultan, abisi Sultan İkinci Bayezid’e yazdığı bir şiirinde ona şöyle seslenir:

“Sen bister-i gülde yatasın şevk ile handan,

Ben kül döşenem külhan-ı mihnette sebeb ne”

(Sen gül döşenmiş yatakta neşeyle gülerek yatarken,

ben zahmet ve eziyet içinde küle batayım, neden)

Sultan İkinci Bayezid ise ona şöyle cevap verir:

“Çün rüz-i ezel kısmet olunmuş bize devlet,

Takdire rıza vermeyesin böyle sebeb ne,

Haccacü’l-Haremeynüm deyüben da’va kılarsun,

Ya saltanat-i dünyeviye bunca taleb ne”

(Bize ezelden saltanat kısmet imiş,

sen ise kadere rıza göstermedin buna sebep ne,

Hacca gittin kendini temizlemek davasına düştün,

peki dünya saltanatı için bunca hırs niye”

Cem Sultan vakası Osmanlı tarihinde Yıldırm Bayezid’in Timur’un elinde esir düşüp, demir kafese hapsedilmesinden sonra ikinci büyük trajik hadisedir. Rumeli’den tekrar Osmanlı topraklarına gelmek isteyen Cem Sultan, 13 yıl esir hayatı yaşadı. En son Papa’nın elinden Fransız Kralı tarafından kurtarılmış, ancak büyük bir ihtimalle zehirlendiği için bir hafta içinde yolda vefat etmiştir.

Papa’nın bir haçlı seferine kumanda ederek Osmanlı devleti ile savaşma teklifini reddettiğinde Papa’nın dilini anlamadı zannettiği Cem Sultan’a:

“Öyleyse burada it gibi sürün” demesine karşılık olarak Cem Sultan, Papa’ya şöyle demiştir:

“Sizin elinize düşen itten beter olmayacağıdı da ya nice olacağıdı” ve Papa’yı utandırmıştır.

Cem Sultan’ın bakım masrafları için Papa, Sultan İkinci Bayezid’den yılda 40.000 altından fazla para kopartmayı başarmış, Cem Sultan’ı serbest bırakma tehditleriyle de Osmanlı fetihlerini durdurmuştu. Bu olay ileride Şehzade katli için de önemli bir mesnet teşkil etmiştir.

Cem Sultan, bunca olaydan sonra 25 Şubat 1495′de vefat etti. Sultan İkinci Bayezid bu olaya çok üzüldü ve üç gün yas ilan etti ve Cem Sultan’ın gıyabında cenaze namazı kıldırdı. Sultan İkinci Bayezid Cem Sultan’ın naaşını alabilmek için çok uğraştı.

Vefatından 4 yıl sonra 1499 yılının Ocak ayında Cem Sultan’ın cenazesi Osmanlı topraklarına getirilerek Bursa’da kardeşi Şehzade Mustafa’nın yanına gömüldü. Böylece yıllar süren macerası sona erdi ve en azından cenazesi kendi topraklarına defnedildi.

Yaz aylarında Frankfurt merkezli bir lobi şirketinden piyasadan daha düşük faizle borç para aldığı gerekçesiyle hakkında çıkan söylentiler sonrasında milletvekili seçilse bile bu görevi kabul etmeyeceğini bildirmiş ve aktif siyasete bu anlamda ara verdiğini duyurmuştu.

Robert ve Kültür Koleji’nde öğrenim gördü. Müzik hayatına amatör olarak “Dinamikler” ve “Jaguarlar” adlı müzik gruplarında başladı, profesyonel olarak 1967 yılında Mehmet Soyarslan, Tümay Yalçınkaya, Timur Fildişi ve Ahmet Tuzcuoğlu ile birlikte “Apaşlar” grubunu kurdu. Aynı yıl Apaşlar, Altın Mikrofon Yarışması’nda, sözlerin Erzurumlu Emrah’a ait olduğu ve Cem Karaca’nın müziklediği “Emrah” adlı besteyle ikinciliği kazandı. Apaşlar, daha önceki tutkuları olan batı beat müziği ile yeni tutkuları doğu müziğini sentezleyip Anadolu- beat tarzında çalışmalara girişti. ‘Emrah’la elde edilen büyük başarı, Resimdeki Gözyaşları ve Bu Son Olsun gibi hit’lerle devam etti.

Cem Karaca, 1969 yılında Apaşlar’dan ayrılarak Seyhan Karabay’la birlikte ‘Cem Karaca- Kardaşlar’ topluluğunu kurdu. Cem Karaca- Kardaşlar, yayınladıkları ilk 45′likleri ‘Dadaloğlu’ ile listelerde iyi bir sıraya yerleşti. 1972′de bu gruptan ayrıldı ve Moğollar’a geçti. Namus Belası, Gel Gel, Obur Dünya gibi hit parçalarla büyük başarılara imza attı. Cahit Berkay’ın Moğollar’a uluslararası bir kimlik kazandırmak için Fransa’ya gitmesiyle, Cem Taner Öngür’le birlikte gruptan ayrılarak ‘Cem Karaca- Dervişan’ı kurdu. Progressive rock yapan bu grubun kilit isimleri ise Cem Karaca ve Uğur Dikmen’di.

Cem Karaca, toplama olmayan ilk LP’si ‘Yoksulluk Kader Olamaz’I Dervişan ile birlikte çıkardı. Dervişan’ın dağılmasından sonra ise Cem Karaca 70′lerdeki son grubu olan ‘Edirdahan’ı kurdu. ‘Cem Karaca- Edirhan’ın yaptığı ‘Safinaz’ isimli Long Play (LP), Barış Manço’nun 1975 yılında çıkardığı ’2023′ ile birlikte Türkiye’nin sayılı senfonik rock albümleri arasında yer aldı. 1979 yılında Almanya’ya gitti ve 12 Eylül 1980 sonrası Türk vatandaşlığından çıkartıldı. Yaklaşık 8,5 yıl Almanya’da yaşadıktan sonra 27 Haziran 1987 akşamı Türkiye’ye geri döndü ve yeniden Türk vatandaşlığına alındı. Bu dönemde eski arkadaşları tarafnından döneklikle suçlanan Karaca, bu suçlamalara kulak asmadan, yeni dünya görüşünü ortayan koyan eserler yapmaya başladı. Özellikle din konusunda değişen görüşleri çok tartışılmış, Fethullah Gülen’le çekilmiş fotoğrafından dolayı da eleştirilmişti.

Sanatçı Cem Karaca, solunum ve kalp yetmezliği nedeniyle 8 Şubat 2004 günü 59 yaşında hayatını kaybetti. Karaca, Üsküdar Seyit Ahmet Yesevi Camii’nde kılınan namazın ardından Karaca Ahmet Mezarlığı’nda toprağa verildi.

SPOR TARİHÇİSİ BİR USTA

Cem Atabeyoğlu, 1940′ta İstanbul Erkek Lisesi’nde okurken Talat Mithat Hemşeri’nin çıkarttığı ‘Kırmızı Beyaz” gazetesinde, okul arkadaşı ‘Sadri Alışıköla birlikte spor haberleri yazmaya başlar. Emeğinin karşılığı ise pazar gününün önemli bir maç davetiyesidir!

Cem Atabeyoğlu önceleri Cumhuriyet gazetesinde, polis, adliye muhabirliği yapar. Siyasi partileri ve liderlerin gezilerini de takip eder. Hafta sonları ise spor yazarlığı yapar. Bu arada dergilere de yazı yazan Atabeyoğlu, Cumhuriyet’ten ayrıldıktan sonra Haldun Simavi’nin, babıali’de ilk kez ofset tekniğini kullanarak çıkardığı ‘Günaydın’ gazetesinin kadrosuna katılır. Günaydın gazetesinde belli bir süre çalıştıktan sonra ayrılır ve serbest çalışmaya başlar1973′te ise Hayat Spor’un Genel Yayın Yönetmenliği’ni üstlenir; ta ki iki yıl sürecek greve kadar. 1978′de emekli olduktan sonra iş yapmadığı gazete kalmaz. Hürriyet, Milliyet, Tercüman gazetelerinin ilavelerine araştırma yazıları hazırlar. Milliyet’in çıkardığı Türkiye Ansiklopedisi’nin spor maddelerini yazar. Tercüman’ın hazırladığı üç ciltlik Spor Ansiklopedisi de onun eseridir. 1981′de Günaydın ısrarla çağırınca yeniden gazeteye dönüp, spor yazarlığı yapar. Spor yazarlığının yanı sıra Günaydın’ın Almanya baskısına pehlivan tefrikaları, 50 büyük Türk zaferi, umut kapıları, evliyalar, yatırlar ve türbeler, şifalı sular ve kaplıcalarla ilgili dizi yazıları hazırlar. 1991′de Fotospor’a geçer. 1995′te ise Türkiye Milli Olimpiyat Komitesi Bilgi Birikim Merkezi’nin başına getirilir.

Eserleri: Olimpiyatlar, Fenerbahçe, Dünya Kupası, Atatürk ve Spor, Türk Spor Tarihi Ansiklopedisi ve Türk Basketbolu’dur.

1974 yılında Polis Akademisini bitirdi. Komiser Yardımcısı olduktan sonra Emniyetin çeşitli birimlerinde çalışmasına müteakip 1989 yılında Mardin İl Emniyet Müdürü olarak atandı, daha sonra sırasıyla 1990 yılında Batman İl Emniyet Müdürlüğü, 1991-1992 yıllarında Siirt İl Emniyet Müdürlüğü, 1992-1995 yıllarında Kütahya İl Emniyet Müdürlüğü, 1997-2000 yıllarında Sivas İl Emniyet Müdürlüğü, 2000-2001 yılları arasında Gümrük Muhafaza Genel Müdürlüğünde Genel Müdür Yardımcılığı, 12Aralık 2001 ve 04.03.2003 tarihleri arasında Sivas İl Emniyet Müdürlüğü görevini yaptı.

04.03.2003 tarihli Bakanlık Onayı ile İstanbul İl Emniyet Müdürü olarak atandı.

Halen bu görevini sürdürmekte olup, evli ve 2 çocuk babasıdır.

Talabani, Irak merkezi yönetimine karşı mücadelede aktif bir şekilde yer almıştır. 1961′de Kasım hükümetine karşı Kürt ayaklanmasına katılmıştır. 1963′te Kasım’ı deviren darbeden sonra kurulan Abdülselim Arif’in hükümetiyle yapılan görüşmelerde Kürt delegasyonuna liderlik etmiştir.

1975′te Mustafa Barzani ile arasındaki görüş ayrılıkları netleşmeye başlayan Talabani, parti ideologu İbrahim Ahmet önderliğindeki KDP içindeki bölünmelerden birine katılmıştır.1966′da bu grup, merkezi hükümet ile anlaşmış ve KDP’ye karşı askeri bir darbe düzenlemişlerdir. Mart 1970′de bu sefer KDP ve hükümet anlaşınca, grup dağılmıştır.

1975′te Kürdistan Yutseverler Birliği’ni (KYB) kuran Talabani, bir yıl sonra hükümete karşı silahlı eyleme başlamıştır. 1988′de Irak hükümeti kimyasal silah kullanmasıyla KYB’nin ağır bir yenilgi almasının ardından, Talabani Kuzey Irak’ı terketmek zorunda kalarak İran’a sığınmıştır. Talabani-Barzani veya KDP-KYB mücadelesi son otuz yıldır Irak Kürtleri’nin siyasi hayatında baskın güç olmuştur.

1991 Körfez savaşı ve Kuzey Irak’taki Kürtlerin merkeze karşı ayaklanmalarıyla Talabani’nin siyasi hayatında yeni bir dönem başlamıştır. Kuzey Irak’ta Batılı devletlerin müdahalesi ile güvenli bölgelerin kurulmasının ardından KDP ve KYB arasında kısa süren bir balayı dönemi başlamış ve Kuzey Irak’ta 1992 yılında yapılan seçimlerle KYB-KDP ortak yönetimi kurulmuştur. İki parti arasındaki görüş ayrılıkları sebebiyle 1994′te çatışmalar yeniden başlamış ve ABD ve İngiltere’nin girişimiyle iki parti arasında yapılan görüşmeler sonucunda 1998′de Washington’da barış anlaşması imzalanmıştır. Bu anlaşma, 4 Ekim 2002′de yenilenmiştir.

Celal Talabani, Saddam’ın devrilmesinin ardından Irak Geçici Hükümet Konseyi üyesi olarak atanmıştır.

1915-1917 yıllarında Topçu Subayı olarak Çanakkale Savaşlarına katıldı. Filistin ve Suriye cephesinde bulundu.

Türk İstiklal Harbinin Batı cephesindeki bütün savaşlarına katıldı. 1929 yılında Harp Akademisi’ni bitirdi.

1946 yılından itibaren Orgenerallik rütbesi dahil çeşitli general rütbelerinde hizmet yaptı. 1958 yılında Kara Kuvvetleri Komutanlığı’na atandı. Bütün bu görevleri sırasında meslekî bilgi ve karakteri ile ordunun ve halkın sevgisini ve güvenini kazandı.

27 Mayıs 1960 harekâtının lideri olarak kabul edildi. Yeniden demokratik düzene dönülmesinde ve 1961 Anayasası’nın hazırlanmasında önemli rol oynadı. Halk oyuna sunulan ve kabul olunan bu Anayasa gereğince, 10 Ekim 1961 tarihinde yapılan seçimlerden sonra teşekkül eden Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından Türkiye’nin dördüncü Cumhurbaşkanı olarak seçildi. 1966 yılında başlayan rahatsızlığının devamı ve görevini engellemesi üzerine, Anayasa uyarınca Cumhurbaşkanlığı görevi sona erdi. 14 Eylül 1966 tarihinde vefat etti.

1989 yerel seçimlerinde Gaziantep Büyükşehir Belediye Başkanlığı’na aday olan ve bu göreve seçilen Celal Doğan, 1994 ve 1999′da yapılan yerel seçimlerde de tekrar aynı göreve seçildi. Belediye Başkanlığı görevine geldiği günden beri Gaziantep için büyük hizmetlerde bulunan Celal Doğan, halen bu hizmetlerine devam etmektedir.

1993 yılından bu yana Gaziantepspor Kulüp Başkanlığı görevini de yürüten Doğan, Aysel Doğan ile evli ve iki çocuk babasıdır. Gaziantepspor, Celal Doğan döneminde kurumsallaşma yolunda önemli adımlar atmış ve Süper Lig’in en önemli takımlarından biri haline gelmiştir.

1938 yılında düzenlenen Türkiye Şampiyonasın’da hareketliliğinden dolayı ATATÜRK’ÜN ‘Sen çok atik bir pehlivansın. Soyadın da ATİK olsun’ önerisinde bulunması sonucu, Celal ‘Doğan’ olan soyadını ‘ATİK’ le değiştirdi.

BAŞARILARI
1940 yılı İstanbul da Greko-Romen stil 72 Kg da Balkan 2.
1946 yılı Stockholm İSVEÇ de Serbest stil 67 Kg da Avrupa 1.
1947 yılı Prag ÇEKOSLAVAKYA da Groko-Romen stil 67 Kg da Avrupa 3.
1948 yılı Londra Olimpiyatlarında Serbest stil 67 Kg da 1.
1949 yılı İstanbul TÜRKİYE de Serbest stil 73 Kg da Avrupa 1.
1950 yılı Stockholm İSVEÇ de Greko-Romen stil 73 Kg da Dünya 2.
1951 yılı Helsinki FİNLANDİYA da Serbest stil 73 Kg da Dünya 1.
Milli Takımda antrenörlük yaptı. 27 Nisan 1979 yılında öldü.

1952 yılına kadar çeşitli karargah ve birliklerde görev yaptı. Bükreş’te 1 yıl staj yaptı ve 1952 yılında Tuğgeneral, 1955′de Tümgeneral, 1957′de Korgeneralliğe yükseldi. Tuğgeneral rütbesi ile 48 nci Tümen Komutan Yardımcılığı, Tümgeneral rütbesi ile 3 ncü Ordu Kurmay Başkanlığı, İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı Kurmay Başkanlığı, 66 ncı Tümen Komutanlığı, Korgeneral rütbesi ile 2 nci Ordu Komutan Vekilliği ve 3 ncü Ordu Komutan Vekilliği görevlerinde bulundu. 11 Ocak 1961 tarihinde 3 ncü Ordu Komutanı iken atandığı Kara Kuvvetleri Komutanlığı’ndan, 19 Haziran 1961 tarihinde emekli oldu.

Dört çocuğu olan Korgeneral Alkoç, Kurtuluş Savaşı’na katıldı. 7 Ağustos 1973 tarihinde vefat etti ve Ankara Cebeci Şehitliği’nde toprağa verildi.

Benedetti bir işadamının oğlu olarak Torino’da doğdu. Babası, motorlu araçlara parça üreten bir metal fabrikasının yöneticisiydi. Yahudi kökenli ailesi İkinci Dünya Savaşı sırasında kısa bir müddet İsviçre’de kaldıktan sonra, De Benedetti’ler Torino’ya döndüler. Carlo buranın Teknik Üniversitesi’nde elektroteknik dalında doktorasını yaptı. 1960′da kız arkadaşı Margherita Crosetti ile evlendi ve ondan üç çocuk sahibi oldu.

De Benedetti askerlik hizmetini yaptıktan sonra ailesinin işletmesine girdi. Ne var ki, çok sayıdaki yenileme önerilerini burada gerçekleştiremedi. Ailesine ait holdingin denetimi altında kendisine 1972′de Gilardini Anonim Şirketlerinde yeni bir çalışma alanı sağlandı. Bunu izleyen yıllarda De Benedetti metal işleyen başka fabrikaları satın aldı ve 1.000′den fazla çalışanı olan bir şirket kurdu.

Karısı ve oğullarıyla birlikte Cenevre’ye taşınan De Benedetti, Torino’lu otomobil şirketi FIAT’a yönetim kurulu başkanı olarak getirildi. Riske girmeyi seven bir girişimci olan De Benedetti ilk hisselerin % 5′ini satın atarak şirketin bilançosunu belirgin biçimde yukarı çekmeyi hedefledi. Çok etkili rasyonelleştirme politikası şirket yönetimi tarafından eleştirilince, De Benedetti 1976 yazında şirketten ayrıldı. Ayrılmadan önce kendi hisselerini kârla satmıştı. Yılın sonunda, bundan böyle ekonomi imparatorluğunun çekirdeği haline gelen CIR’in (Compagnie Industriali Riunite) hisselerinin çoğunu satın aldı.

Parasal açıdan güçlü olan De Benedetti’nin yeni yatırım ve görev alanlan bulması uzun sürmedi. Ekonomik bir kriz içinde bulunan Ivrea’daki (İtalya) büro makineleri şirketi Olivetti’nin hisselerinin % 25′ini satın aldı. 1978′de şirketin başkan yardımcılığını ve yöneticiliğini üstlendi ve işletmeyi kâra geçirmeyi başardı. Bunu yaparken şirket sermayesini artırdı ve önemli teknoloji şirketlerine iştiraklerle firmanın gelecekteki şansını güvence altına aldı. Bunların dışında, katı bir rasyonelleştirme politikasının savunucusu olarak edindiği adının, kendisine boşuna verilmediğini kanıtladı. Yaklaşık 20.000 işçiyi işten çıkarmakla kalmayıp şirket yönetimini de hemen hemen tümüyle değiştirdi.

En büyük vurgununu, 80′li yılların ortasında Amerikan telekomünikasyon devi AT&T % 22 iştirakiyle Olivetti’ye katıldığında (1989′a kadar) ve her iki şirketin satışları bundan böyle birbirlerine göre ayarlandıklarında, gerçekleştirdi.

Aralarında Milanolu bir bankaya katılımından birkaç hafta sonra vazgeçmesi de bulunan, birkaç başarısız girişimden sonra, Benedetti, makarna kıralı Buitoni’nin firmasına katılmakla besin maddeleri pazarına girmeyi başardı. Sermaye temelini sağlamlaştırabilmek için işletmelerinin çoğunu anonim şirketiere dönüştürdü. Borsada sağladığı kazançla, piyasaya hakim Avrupalı bir holding kurma hedefine doğru büyük bir adım attı. Fransız otomobil firması Valeo ve Milano’daki Mondadori Yayınevinden hisse aldı. Olivetti Alman büro makineleri üreticisi Triumph-Adler’i satın alabilmek için gerekli ön çalışmaları yerine getirdi. De Benedetti kendisine sigorta dalında olduğu kadar, bankacılık ve finans alanlarında da sağlam temeller hazırladı. Devlete ait SME adlı İtalyan besin maddeleri şirketini satın alma tasarıları başarısızlıkla sonuçlanınca, De Benedetti besin maddeleri sektörünü bıraktı.

De Benedetti 90′lı yılların başında büyük zarara girerek Belçikalı SGB Holding’i devralma girişiminden vazgeçmek zorunda kaldı. Olivetti’nin pazarlama alanındaki durumu pek umut verici olmadığından, De Benedetti hisse satma ve yeniden kitlesel işten çıkartmalara başvurmayı tasarladıysa da, bu hareketi İtalyan hükümetince engellendi.

Medya pazarıyla yaptığı anlaşmalar daha olumlu bir biçimde gelişti. Mondadori Yayınevi’nin denetimini eline geçirmeye çalışan İtalyan medya devi Silvio Berlusconi’ye karşı haklarını savunabildi. İki tarafın anlaşması sonucu De Benedetti, başkaları yanı sıra İtalya’nın en büyük günlük gazetesi olan La Repubblica’yı almakla, medya pazarındaki varlığını güvence altına almış oldu.

De Benedetti, Olivetti’nin siyasetçilerden büyük siparişler alabilmek için geniş kapsamlı bir rüşvet ve yolsuzluk skandalına karıştığını Mayıs 1993′te itiraf etti. Kısa süreli bir tutukluluk ve ev hapsi döneminden sonra serbest bırakılan De Benedetti’nin bir rüşvet davasıyla karşı karşıya kalması olasıdır.

9 Şubat 1947′de İsviçre’nin Lugano kentinde doğan del Ponte, Bern, Cenevre ve Britanya’da hukuk öğrenimi gördü ve hukuk yüksek lisans derecesini 1972′de aldı. Çalışmalarını tamamlamasının ardından del Ponte, Lugano’da özel bir hukuk firmasına katıldı; buradan kendi hukuk firmasını kurmak üzere 1975′te ayrıldı. 1982′de Lugano bölgesi soruşturma hakimliğine atanan del Ponte, daha sonra aynı yerde halk savcılığına atandı. Halk savcısı olarak sahtekarlık, uyuşturucu ticareti, silah kaçakçılığı, terörizm ve casusluk gibi konularla ilgilendi.

Bu görev sırasında yargıç Giovanni Falcone ile birlikte İsviçreli karapara aklayıcıları ile İtalyan uyuşturucu kaçakçıları arasındaki “pizza bağlantısı” adı verilen bağlantıyı ortaya çıkaran del Ponte’nin partneri Falcone arabasına konulan bir bombanın patlatılması ile öldürüldü. Del Ponte, Palermo’daki evinin temellerine yerleştirilen yarım ton patlayıcının patlamadan fark edilmesi dolayısı ile Falcone’den daha şanslı çıktı ve ölümden döndü. Falcone’nin ölümü del Ponte’nin örgütlü suçlarla mücadele azmini artırmıştır.

5 yıl boyunca İsviçre başsavcısı olarak görev yapan del Ponte, savaş suçları ile uğraşmak için 1999′da Yugoslavya Uluslararası Savaş Suçları Mahkemesi ile Ruanda Uluslararası Savaş Suçları Mahkemeleri’ne katıldı. Del Ponte, Balkanlar’da 1990′larda yaşanan çatışmalarda meydana gelen savaş suçları ile ilgili görüşlerini “Mağdurlar ve hayatta kalanlar için adalet sağlanması ulusal ve uluslararası çapta bütünlüklü bir çaba harcanmasına bağlıdır” diyerek belirtmiştir.

Eski Yugoslavya Cumhurbaşkanı Slobodan Miloşeviç’e karşı açılan davanın çok önemli olduğunu belirten del Ponte, bununla birlikte belli başlı savaş suçluları adalet önüne çıkarılıncaya değin durmamaya ant içtiğini söylemiştir.

Del Ponte, boşanmıştır ve tek çocukludur.

Lewis’in bazı dereceleri şöyle:

1984 Los Angeles Olimpiyatları

100 m.’de 9.99 ile birinci. 200 m.’de 19.80 ile birinci.Uzun atlamada 8.54 ile birinci.

1988 Seul Olimpiyatları

100 m.’de 9.92 ile birinci, Uzun atlamada 8.72 ile birinci.

1992 Barcelona Olimpiyatları

Uzun atlamada 8.67 ile birinci.

1996 Atlanta Olimpiyatları

Uzun atlamada 8.50 ile birinci.

1936′da Cumhurbaşkanlığı Flarmoni Orkestrası ile genel sahne işlerinin örgütlendirilmesi konusunda görüşmek ve tavsiyelerinden yararlanmak üzere, Ankara’ya getirilen Ebert, daha sonra da konservatuarın tiyatro ve opera bölümlerini kurmak, ders plânlarını saptamak ve gerekli uyarılarda bulunmak üzere 1940′a kadar aralıklı olarak Türkiye’ye gelip gitti. 1947′ye kadar Tatbikat Sahnesi’nde çeşitli oyunların rejisörlüğünü yapan, sayısız öğrenci yetiştiren sanatçının Türkiye’de modern tiyatronun kurucuları arasında önemli bir yeri vardır. 1948-1954 yıllarında Los Angeles’ta tiyatro öğretmeniydi; 1954′ten sonra da Berlin Devlet Operası’nın yönetmenliğini yaptı.

Duisberg Wuppertal-Barmen’de bir sırma dokumacısının oğlu olarak dünyaya geldi. Oğlunun kendi mesleğini sürdürmesini isteyen babasına karşı gelen annesi, Carl’ı liseyi bitirmesi için teşvik etti.

Duisberg 1878′de komşu kasaba Elberfeld’de kimya meslek okuluna yazıldıysa da sekiz ay sonra kimya, fizik ve ekonomi politik eğitimi görmek üzere Göttingen ve Jena’ya gitti. Burada 1882′de edebiyat doktoru ünvanını aldı.

Benzopurin’i Bulması Münih piyade hassa alayında bir yıl hizmet verdikten sonra 1883′te Strassburg’da Bayer şirketine girdi. 1884′te Elberfeld’de Bayer Farbenfabriken (Boya Fabrikaları) şirketine kimyacı olarak alındı. Bu işletme 1863 yılında Friedrich Bayer ve Johann Friedrich Weskott tarafından kurıılmuştu. Duisberg kendini bundan böyle boya maddeleri alanında araştırmalara adadı. 1885′te bulduğu Benzopurin 4 B boya maddesi firmanın en başarılı ürünü oldu. Buna benzer bir boya maddesi (Kongo kırmızısı) üreten Berliner Agfa şirketiyle aralarında Benzopurin’in pazarlanmasıyla ortaya çıkan patent hakkı ile ilgili anlaşmazlıkları, Duisberg adı geçen firmayla bir işbirliği sözleşmesi imzalayarak çözdü. Akıllıca yürüttüğü görüşmeler sayesinde Duisberg kariyerinde çabuk yükseldi ve kendisine imza yetkisi verildi. Duisberg 27. doğumgününde Bayer yönetim kurulu başkanı Carl Rumpff’ın yeğeni Johanna Seebohm ile evlendi.

Bayer Yönetim Kurulu Üyeliği 1888′de Bayer tarafından başlatılan ilaç üretimi, Duisberg’in önerisiyle, 1891′de faaliyete başlayan bilimsel bir merkez laboratuvarının açılmasıyla ilerleme kaydetti. Duisberg bunu izleyen yıllarda araştırma çalışmalarına ara vererek, Bayer’in 1891′de Wiesdorf am Rhein’de bulunan Farbenfabrik Dr. Carl Leverkus adlı boya fabrikasını devralmasıyla daha da önem kazanan planlama ve organizasyon işlerini üstlendi. Duisberg bundan dört yıl sonra “Leverkusen Boya Maddeleri Fabrikalarının Yapısına ve Organizasyonuna İlişkin Notlar”ını sunarak fabrikanın gelişmesi için gerekli temelleri attı. Yüzyıl başında birçok kimya fabrikası kuruluşuna, çalışanlar için lojman inşa edilmesi konusunda örnek oldu.

Duisberg 1900′da Bayer yönetim kurulu üyeliğine getirildi. Ondan bir yıl önce, Duisberg’in baskısı üzerine, on saatlik çalışma gününe yer verilmişti.1905 yılında da günlük mesainin dokuz saate indirilmesini sağladı. Ayrıca bir emekli sandığının ve işçi ve memur destek fonunun kurulmasına önayak oldu.

ABD’ye birkaç kez iş gezisine çıkan Duisberg, bu ülkedeki tröst oluşumlarını inceledi. Bunun ardından büyük Alman kimya fabrikalarının birleşmesine ilişkin tasarılarını geliştirdi. Duisberg’in çabaları sonucu BASF, Agfa ve Bayer 1904′te yapacakları işbirliğini düzenleyen bir sözleşme imzaladılar. Duisberg, iki yıl sonra bü üçlü birliğin yöneticiliğini üsttendi. 1912′de, şirketlerini Leverkusen’e taşıyan Bayer-Werke’nin genel müdürlüğüne atandı.

Duisberg Birinci Dünya Savaşı sıralarında ortak menfaatlerini korumak amacıyla kendilerine birkaç firmanın daha katılmasını sağladı. Bütün firmalar bağımsızlıklarını ve kendi örgütlenmelerini korurken, kârları şirketler birliğine ait olup yüzde hesabıyla paylaştırıldı.

LG.Farben Şirketinin Kurulması 20′li yıllarda ortaya çıkan ekonomik buhran, kimya fabrikalarının satışlarında bir düşüşün oluşmasına neden oldu. Çaresi, üretim maliyetinin düşürülmesinde yatıyordu. Duisberg’in düşüncesine göre, bu hedefe ancak bütün işletmelerin birleşmesiyle erişilebilirdi. Şirketleri ikna etmek için gösterdiği çabalar 1925′te başarıyla sonuçlandı. Menfaat birliklerinin üyeleri I.G.Farbenindustrie AG adı altında birleştiler.

Duisberg hem yönetim, hem de denetim kurulu başkanlığına getirildi. Çok geçimli bir görüşme partneri alan Duisberg, girişimci çalışmaları yanı sıra araştırma ve bilim konularını da hiç gözardı etmedi. (Carl Duis- berg Vakfı 1929′da kuruldu.) Duisberg 1935 yılinda 73 yılında Leverkusen’de hayata veda etti.

İlk Girişimi
26 yaşındaki genç, kendisine Mannheim’de demir dökümcü olarak bir yaşam kurdu ve aynı zamanda mekanik aletler üreten küçük bir imalathane işletti. Ne var ki buradan beklediği geliri sağlayamadı. Birlikte beş çocuk sahibi oldukları karısı Bertha’nın drahoması 70′li yılların başında tükenince, Benz o tarihlerde yeni yükselen bir branş olan motor üretimine yöneldi.

Hemen hemen hiç parası olmadığı halde Benz, 1 beygir gücünde iki zamanlı bir gaz motoru inşa etmeye yönelik düşüncesini gerçekleştirmek için, deli gibi çalışmaya başladı. 1880/81 yılbaşına kadar karısıyla birlikte bütün teknik problemleri çözdü ve kısa bir zaman sonra, gerekli anaparayı sağlamak amacıyla bir anonim şirket kurdu. Hissedarlarla tartışınca Benz şirketten ayrıldı ve 1883′te Benz & Cie Gazlı Motor Fabrikasını Mannheim’de kurdu. Sabit makinalar için motor üreten bu şirketi son derece başarılı olunca, kılı kırk yaran bir yaratıcı olan Benz, geleneksel motorlara karşı ilgisini çabuk kaybetti ve çocukluk düşüne yöneldi. Benz, yollarda raysız çalışabilen bir binek aracı üretmek istiyordu.

İlk Patenti
Yorulmaksızın çalışan Benz 1885′e kadar üç tekerlekli motorlu bir araba inşa etti, onu giderek geliştirdi ve 1886 yılının Ocak ayında bu araç için 37435 numaralı devlet patentini aldı. Benz dünyada ilk kez bir otomobil `Lingroin gazıyla çalıştırılan bir Velosipet’ icat etmişti. Arabalarını karısıyla birlikte ilk kez yazın Mannheim’de göstermeye cesaret ettiler. Bundan birkaç ay sonra Suebyalı Gottlieb Daimler Stuttgart yakınlarında Cannstatt’ta benzin motorlu, dört tekerlekli bir binek arabası üretti. Birbirleriyle hiç karşılaşmamış olan bu iki mucit, o zamandan beri otomobilin babası sayılmaktadır.

“Kendi kendilerine hareket edebilen” bu yeni araçlar daha çok kuşkuyla karşılandı. Benz motorlu aracını 1888′de Münih’te bir makine fuarında sergileyince ve karısı Bertha Benz, kocasına haber vermeden Mannheim’dan Pforzheim’a ilk kez uzun mesafeli bir yol katedince, basının dikkatlerini çekerek başarıya ulaştılar. Bu başarısıyla yetinmeyen Benz, direksiyonu daha iyi olan dört tekerlekli bir binek aracı üzerinde çalıştı ve onu 1892 sonunda sunabildi. Bunu izleyen zaman içinde Benz otomobillerinin bütün parçaları olabilecek en iyi hale getirildi. Taleplerin giderek artması karşısında şirketin üretimi arttı ve 90′lı yıllarda kamyon üretimine de başladı.

1899′da anonim şirket haline getirilen kuruluş, rakipleriyle baş edemeyince, yeni konstrüksiyonlar geliştiren Fransız mühendislerini işe aldı. Bu yüzden etkisi azalıp şirket içi huzursuzluklar baş gösterince, Benz 1903′te hisselerini satarak firmadan çekildi. Her ne kadar bir yıl sonra yeniden denetim kuruluna girdiyse de bundan böyle şirket işlerinde büyük bir etkisi olamadı. Oturduğu Ladenburg’ta iki oğlu ile birlikte “Benz Söhne” (Benz Oğulları) firmasını kurdu. Bu firma da 1925′te kapandı.

Kurduğu şirketin uluslararası bir kuruluş olarak yükselişini ve Daimler Motorengesellchaft ile 1926′da birleşerek Daimler-Benz AG oluşunu, Benz ancak bir seyirci olarak görebildi. Benz, 4 Mart 1929′da 84 yaşında Ladenburg’da öldü.

Ertuna’nın Ankara’da görev yaptığı iki yıl, gerek kurum, gerekse sermaye piyasaları açısından zor ve sancılı bir dönemdi. Çiller’in hükümet programını hazırlayan bürokratlar kadrosunda da yer alan Ertuna, SPK’daki asıl zor dönemini Türkinvest olayı sırasında yaşadı. Ortaya çıkınca kamuoyunda bomba etkisi yaratan ve binlerce müşteriyi zor durumda bırakan Nasrullah Ayan’ın sahibi olduğu Türkinvest olayı sayesinde kamuoyu, “açığa repo” kavramıyla tanışmıştı.

SPK’nın Türkinvest’teki hesapları dondurmasının ardından, gerekli idari ve yasal önlemlerin alınması sürecinde etkin bir rol oynayan Ertuna, o dönem kimliği meçhul telefonlar almış, hatta bir keresinde tehdit edilmişti.

Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) eski Başkan Yardımcısı Caner Ertuna, Levent’te yalnız yaşadığı evinin banyosunda ölü olarak bulundu.

Amatör, Ümit Milli ve A Milli takımlarında da bir süre antrenörlük yapan Tarhan, 1989 yılında teknik direktör olarak görev yaparken kalp krizi geçirerek yaşama veda etti.

1986′da, üniversite son sınıfta Norveç – Oslo’da düzenlenen Eurovision Şarkı Yarışması’nda, Onlar grubunun bir üyesi olarak Türkiye’yi temsil etti ve grup o zamana kadarki en iyi dereceyi alarak yarışmada dokuzuncu oldu. Arkeoloji eğitimini yarıda bırakmak istemeyen sanatçı, kazandığı bursla yüksek lisans yapmak üzere Viyana Üniversitesi’ne gitti fakat 1 sene sonra geri döndü. Viyana’daki eğitimi dolayısıyla dondurduğu Konservatuar eğitimini de 1991′de tamamladı.

Profesyonel müzik hayatına 1989 yılında Siyah & Gümüş adlı gece kulübünde Arie Antique ve Chansons söyleyerek başlayan Erçetin, daha sonra Caz Bar (Paris Nights Cabaret), Kufe (Restaurant), Royal Bistro, Galatasaray Cemiyeti, Moda Deniz Kulübü, Home Store ve Swiss Hotel`de (La Com D`or Restaurant) uzun süreli sahne programlarını sürdürdü.

Şarkıcılığın yanı sıra, Sahne Organizasyonu ve Menajerlik gibi alanlarda çeşitli şirketlerde çalışan Erçetin, televizyonculuğa ilk adımını 1994′de Kanal D’de yayınlanmaya başlanan ve 17 hafta süren, ‘Kol Düğmeleri’ adlı Erkek Magazin Programını sunarak attı. Daha sonra Numberone Tv’de yayınlanan ve 65 bölümden oluşan ‘Randevu’ adlı sohbet programını sundu. Aynı yılın Temmuz ayında ilk solo albümü olan ‘Hazırım’ satışa sunuldu. Bu albümde daha çok Trakya ve Makedonya’nın ezgileri ağırlıktaydı.

Daha sonra Erçetin ‘Sevdim Sevilmedim’ adlı remix albümünü çıkardı. Bu albümden sonra da ikinci solo albümü olan ‘Çapkın’ı çıkaran Erçetin, bu albüm sayesinde yurt dışındaki organizatörlerin dikkatlerini üzerine çekmeye başardı. Albüm çalışmalarının yanı sıra yurt içinde ve yurt dışında da konserler veren başarılı sanatçı, Ağustos 1998′de ikinci remix albümü olan ‘Oyalama Artık’ı yayınladı. 2 seneye yakın bir aradan sonra üçüncü albümü olan ‘Elbette’yi çıkardı. Temmuz 2001′de ise sınırlı sayıda üretilen ve üzerinde imzası bulunan ‘Unut Sevme’albümü satışa sunuldu. Ve son olarak 2002 Mayıs ayının başında ‘Neden’ adlı albümü yayınlandı.

Sahne programının önemli bölümünü Fransız Chansonsları oluşturmakla beraber, repertuarında Türkçe, İngilizce, İtalyanca, Almanca, İspanyolca ve Yunanca nostaljik şarkılara da yer veren Erçetin, halen Galatasaray Lisesi’nde müzik öğretmenliğini sürdürmektedir.

Albümleri
* Hazırım (1995)
* Sevdim Sevilmedim Remix Ep(1996)
* Çapkın (1997)
* Oyalama Artik Remix Ep 2 (1998)
* Elbette (2000)
* Unut Sevme Remix (2001)
* Neden (2002)
* Candan chante hier pour aujourd’hui (2003)
* Melek (2004)
* Remix’5 (2005)
* Aman Doktor (2006)

Etrafına Osmanlı idaresinden memnun olmayan Memlük beylerini ve Arapları toplayarak büyük bir ordu kurdu. Şam’daki Osmanlı kuvvetlerini yenilgiye uğrattıktan sonra Şam’da tam bir hakimiyet kurdu. Beyrut, Trablusşam gibi kıyı şeridindeki yerleri ele geçirdi. Halep’i kuşattı. Osmanlı kuvvetlerinin baskısı sonucu kuşatmayı kaldırdı ve Şam’a çekildi. Canbirdi Gazali 1521 yılında, Ferhad Paşa ve Şehsuvaroğlu Ali Bey tarafından yakalanarak idam edildi.